Tá børnini gera egnu maskinur úr træ og pappír, verður hugflogið til nakað, sum kann síggjast, rørist og roynast. Ein lítil hjólaskipan, ein lyftimaskina ella eitt leikandi amboð kann byrja sum ein einfaldur tanki, men mennist gjøgnum tekningar, samrøður og royndir.
Slík verkætlan sameinir handaligt arbeiði, náttúruvísindi, støddfrøði, mál og list. Í einum tryggum og stimbraðum læringsumhvørvi fáa børnini rúm at arbeiða í egnum tempo, hjálpa hvørjum øðrum og uppliva gleðina við at skapa nakað, sum ikki var til frammanundan. Á Frískúlanum í Havn er júst hetta samspælið millum læring, felagsskap og skapan ein týðandi partur av gerandisdegnum.
Fyrsta stigið er at geva børnunum eitt opið uppgávuevni. Í staðin fyri at vísa teimum eina lidna maskinu kunnu tey fáa spurningin: Hvat kann flyta nakað, lyfta nakað ella fáa eitt hjól at mala? Svarið kann vera ein krani, ein vindmylla, ein bilur, eitt djór ella ein heilt óvanlig uppfinning.
Børnini tekna síðani hugskot síni og tosa um, hvørjir partar eru neyðugir. Hvar skal aksilin vera? Hvussu stór skulu hjólini vera? Hvat ger maskinuna støðuga? Her læra tey at síggja mun á einum hugskoti og einari arbeiðstekning, har mát, skap og raðfylgja hava týdning.
Træ og pappír geva ymiskar møguleikar. Træpinnar kunnu verða karmur, akslar ella bein, meðan pappír kann verða vongur, skermur, hús ella flytiligur partur. Pappeskjur, lok, tráður, íspinnar og endurnýtt tilfar gera verkætlanina bæði fjølbroytta og umhvørvisliga tilvitaða.
Tá børn arbeiða við sagi, lími, saksum og øðrum einfaldum amboðum, menna tey fínrørslur og samanseting. Tey læra at halda fast, máta, klippa rætt og seta smáar lutir saman. Tað krevur tol, tí ein maskina virkar sjáldan fullkomiliga í fyrstu roynd.
Mistøkini eru ein natúrligur partur av læringini. Eitt hjól kann sita skeivt, ein aksil kann vera ov stuttur, ella ein pappírspartur kann verða ov veikur. Í staðin fyri at síggja hetta sum miseydnað arbeiði kunnu børnini kanna, hví tað hendi, og finna eina aðra loysn. Soleiðis verður verkætlanin ein verulig arbeiðsgongd við royndum, broytingum og nýggjum uppdagingum.
Í bólki verða eisini sosialir førleikar venjdir. Eitt barn kann vera gott til at tekna, eitt annað til at smíða, og eitt triðja til at finna út av, hvussu maskinan skal flytast. Tá børnini lurta eftir hvørjum øðrum og býta uppgávurnar, læra tey, at eitt gott úrslit ofta verður til gjøgnum felags arbeiði.
| Tilfar | Hvat kann tað brúkast til? | Hvat læra børnini? |
|---|---|---|
| Træpinnar og íspinnar | Karmar, bein og akslar | Styrki, mát og samanseting |
| Pappír og pappeskjur | Vongar, skermar og hús | Skap, flatur og rørslur |
| Lok og smá hjól | Hjólaskipanir | Ferð, javnvág og friksjón |
| Tráður og elastikk | Bindingar og drívmegi | Spenningur og samband |
| Límið og límband | Samanseting | Nøgd, støðufesti og arbeiðshættir |
Ein maskina kann fáa lív gjøgnum eina søgu. Kanska skal hon hjálpa einum smíðum at byggja ein bát, flyta grót úr fjallinum ella bjarga einum persóni úr einum ævintýri. Tá børnini knýta uppfinningina at einum frásøgnum heimi, fáa tey samstundis høvi at arbeiða við máli, persónum og hugflogi.
Í undirvísingini kunnu søgur og ævintýr verða brúkt sum íblástur til bæði smíð og leik. Børnini kunnu gera eina maskinu úr einum føroyskum sagnheimi, byggja eitt amboð til ein huldufólkabý ella finna upp á eina maskinu, sum hjálpir einum persóni í einum ævintýri. Soleiðis verður føroyskur mentanararvur ein livandi partur av skapandi arbeiðinum.
Tá verkini eru liðug, kunnu børnini greiða frá teimum við orðum, tekningum ella einari lítlari framsýning. Tey kunnu vísa, hvussu maskinan virkar, og siga frá teimum broytingum, sum vórðu gjørdar undirvegis. Hetta styrkir bæði framløgu, orðfeingi og dirvi at deila egnar tankar við onnur.
Trygd skal vera ein natúrligur partur av verkætlanini. Lærarin vísir, hvussu amboðini skulu haldast, hvussu lím verður brúkt, og hvussu arbeiðsplássið verður hildið reint. Børnini læra at bíða eftir hjálp, tá ið okkurt er torført, og at taka ábyrgd av sínum egna tilfari.
Samtundis er týdningarmikið, at vaksin ikki stýra øllum smálutum. Um øll børn fáa sama skap og somu loysn, hvørvur nakað av tí skapandi møguleikanum. Lærarin kann seta karmar og hjálpa við spurningum, men børnini eiga at sleppa at velja litir, mát, rørslur og útsjónd.
Tilgongdin kann lagast til ymisk aldursstig og ymiskar førleikar. Yngri børn kunnu arbeiða við at seta stórar partar saman, meðan eldri børn kunnu rokna út longdir, kanna javnvág og brúka einfaldar mekaniskar skipanir. Allir næmingar kunnu fáa eina uppgávu, har teirra styrkir koma til sjóndar.
Ein væl skipað verkætlan gevur bæði frælsi og greiðar karmar. Tað er gott at byrja við einari felags samrøðu, halda stuttar steðgir til at vísa royndir og enda við, at børnini greiða frá úrslitinum. Hetta gevur arbeiðinum eina greiða gongd uttan at taka skapanargleðina burtur.
Hesi ráð kunnu hjálpa, tá ið skúlin ella heimurin arbeiðir við maskinum úr endurnýttum tilfari:
Tá børnini sleppa at arbeiða soleiðis, verður træið og pappírið meira enn tilfar. Tað verður eitt amboð til at skilja rørslu, bygging, frásøgn og felagsskap. Ein lítil heimagjørd maskina kann vísa, hvussu nógv børn megna, tá ið tey fáa tíð, álit og møguleika at skapa við egnum hondum.
Á Frískúlanum verður slík læring ein partur av einum breiðum umhvørvi, har handverk, føroyskur mentanararvur og forvitni kunnu møtast. Vit bjóða familjum og áhugaðum at lesa meira um skúlan, arbeiðshættirnar og tær mongu virkismøguleikarnar á heimasíðuni, og at fylgja við í teimum verkætlanum, har børnini fáa hugskot at taka skap.