Á Frískúlanum í Havn fáa næmingar nú høvi at arbeiða við eini gomul og livandi handverksvenjing: at flætta og gera føroyskar bandar. Hendurnar verða brúktar, hugurin fær frið at hugsavna seg, og børnini síggja, hvussu einfalt tilfar kann verða til nakað vakurt og gagnligt.
Venjingin er ein partur av tí fjølbroytta læringsumhvørvinum, har fak, mentan og felagsskapur hanga saman. Í arbeiðinum við bondunum fáa børnini roynt seg í verki, læra at samstarva og fáa størri virðing fyri føroyskum siðum og handverki.
At flætta krevur, at næmingurin fylgir einum mynstri og heldur skil á røðini. Tað kann tykjast lætt, tá ið ein sær ein lidnan band, men arbeiðið krevur bæði tol, nágreiniligheit og góðar hendur. Hvør tráður skal liggja rætt, og hvør rørsla ávirkar úrslitið.
Undirvísingin leggur dent á, at børnini skulu kenna seg trygg, meðan tey læra. Tey fáa tíð at royna, gera mistøk og byrja umaftur, uttan at arbeiðið verður ein kapping. Soleiðis verður dentur lagdur á menningina hjá tí einstaka næminginum heldur enn á, hvussu skjótt eitt liðugt úrslit verður gjørt.
Føroyskar bandar hava samband við gerandislív, klæði og siðir, sum hava verið partur av føroysku mentanini í langa tíð. Tá ið børnini arbeiða við hesum handverki, hoyra tey eisini um, hvussu fólk fyrr gagnnýttu tað tilfar, tey høvdu tøkt, og hvussu litir og mynstur kundu bera boð um stað, sið og hugburð.
Henda tilgongdin gevur mentanini ein ítøkiligan form. Í staðin fyri bara at lesa um siðirnar sleppa næmingarnir at føla tráðin, síggja mynstrið vaksa fram og skilja, hvussu nógv arbeiði liggur aftan fyri einum smáum lut. Hetta ger føroyska arvin meira livandi og lættari at knýta at egnum upplivingum.
Fyrst verður víst, hvussu tráðirnir skulu leggjast og haldast. Lærarin greiðir frá muninum á ymiskum flættingum og vísir eitt einfalt mynstur, sum øll kunnu fara í holt við. Síðani arbeiða næmingarnir hvør sær ella í smáum bólkum, meðan hjálp er tøk, tá ið tørvur er á henni.
Arbeiðið kann verða lagað til ymisk aldursstig og førleikar. Summi børn byrja við fáum tráðum og einum greiðum mynstri, meðan onnur kunnu royna fleiri litir ella eina meira samansetta flætting. Á henda hátt verður pláss fyri bæði teimum, sum eru nýggj í handverkinum, og teimum, sum vilja avbjóða seg sjálv.
Venjingin gevur møguleika at arbeiða við støddfrøði á ein natúrligan hátt. Næmingarnir telja tráðir, endurtaka mynstur, samanbera longdir og kanna, hvussu nógv tilfar skal brúkast. Teir fáa eina greiða fatan av røðum, javnvág og skipan uttan, at alt verður gjørt sum talvuarbeiði.
Eisini verður arbeitt við føroyskum máli, tá ið børnini greiða frá arbeiðsgongdini, lýsa litir og mynstur ella skriva niður, hvussu ein bandur verður gjørdur. Í myndlistini kunnu tey kanna samanseting av litum, og í søgu kunnu tey læra um brúkið av hondverki í eldri føroyskum gerandislívi. Eitt lítið verk kann tí knýta fleiri lærugreinar saman.
Tá ið ein flætting ikki eydnast beinanvegin, læra børnini at steðga á og finna feilina. Tey venja seg við, at góð úrslit ofta krevja fleiri royndir, og at tað er í lagi at biðja um hjálp. Henda royndin styrkir bæði tol og sjálvsálit.
Næmingarnir kunnu eisini hjálpa hvørjum øðrum við at halda tráðir, finna røttu røðina ella greiða frá einum mynstri. Samrøðurnar kring arbeiðsborðið skapa frið og felagsskap, tí øll hava eitt ítøkiligt arbeiði at savnast um. Tað gevur rúm fyri at lurta, deila hugskot og gleðast um framstig hjá øðrum.
Tá ið grundvenjingin er komin upp á pláss, kunnu næmingarnir arbeiða meira frítt. Teir kunnu velja sínar egnu litir, gera smærri mynstur ella seta fleiri flættingar saman í eina longri bandu. Summi kunnu hugsa um, hvussu bondini kunnu brúkast í skúlans gerandislívi, til pynt, í framførslum ella sum ein lítil gáva.
Frískúlin hevur eisini áhuga í at knýta verkætlanir saman við øðrum skapandi virksemi. Í sambandi við samstarvið við træsmíðjuna sæst, hvussu børn kunnu fáa innlit í ymisk handverk og arbeiða við tilfari á ymiskar mátar. Flætting, træ og onnur evni kunnu geva íblástur til nýggjar verkætlanir, har hugflogið fær frítt spæl.
Ein lidin bandur nýtist ikki at enda í skúlataskuni. Næmingarnir kunnu vísa arbeiðið fram á einum felagsdegi, brúka tað í eini framsýning ella knýta tað at føroyskum dansi og sangi. Tá ið arbeiðið verður deilt við øðrum, fáa børnini høvi at greiða frá, hvussu tey fóru fram, og hvat tey lærdu undirvegis.
Á Frískúlanum í Havn er pláss fyri slíkum verkætlanum, tí læring verður eisini fatað sum nakað, ið hendir í hondunum, í samrøðuni og í felags upplivingum. At flætta føroyskar bandar gevur næmingunum eitt ítøkiligt úrslit, men týdningurin røkkur longri: teimum verður givið samband við mentan, arbeiðsgleði og trúnna á, at tey sjálvi kunnu skapa nakað virðismikið.
Foreldur og onnur, sum vilja fylgja við í virkseminum, kunnu kanna kunningina um skúlan og tær fjølbroyttu verkætlanirnar á heimasíðuni. Við stuðli frá heiminum og skúlanum kunnu børnini halda fram at royna nýggjar flættingar, varðveita føroyskar siðir og finna gleði í at skapa við egnum hondum.