Summartónleikur, sum savnar allan skúlan

Tá skúlaárið nærkast endanum, verður tónleikurin eitt serligt savningarstað á Frískúlanum í Havn. Næmingar úr øllum flokkunum fáa høvi at syngja, spæla, røra seg í takt og vísa, hvussu nógv tey hava ment seg gjøgnum árið. Tað er ikki neyðugt at vera royndur tónleikari fyri at vera við. Tað týdningarmesta er hugurin at skapa nakað saman.

Skúlans summartónleikur við allari skúlanum er ein felags framførsla, har hvør næmingur hevur ein leiklut. Summi syngja í kóri, onnur spæla á ljóðføri, og nøkur standa kanska fyri rørslum, rytmum ella frásøgnum. Á henda hátt verður konsertin fjølbroytt, og allir næmingar kunnu kenna, at teirra íkast hevur týdning.

Tónleikurin knýtir læring, trivnað og føroyska mentan saman. Í einum tryggum og virðiligum felagsskapi sleppa børnini at royna seg, lurta eftir hvørjum øðrum og gleðast um úrslitið. Tað ger summarkonsertina til meira enn eina framførslu á skúladegnum.

Tónleikur sum felagsskapur

Tónleikur krevur, at ein er nærverandi. Tá ein flokkur syngur saman, mugu næmingarnir lurta eftir tempo, styrki og frasering. Tá fleiri ljóðføri verða løgd saman, er neyðugt at geva rúm fyri hvørjum øðrum. Henda samanspælið lærir børnini, at eitt gott úrslit verður til, tá øll taka ábyrgd av felagnum.

Á heimasíðu Frískúlans í Havn sæst, hvussu skúlin leggur dent á eina trygga, mennandi og virðiliga gerandisdeild. Tónleikurin er ein natúrligur partur av hesum umhvørvi, tí hann gevur børnunum møguleika at vera skapandi uttan at verða dømd eftir, hvussu fullkomin framførslan er.

Frá fyrsta tóni til felags framførslu

Fyrireikingin byrjar ofta við smáum løtum í flokkinum. Lærarin kann leggja eina einfalda rytmu fyri, og næmingarnir svara við hondum, fótum ella ljóðførum. Síðani verður lagið bygt upp stig fyri stig. Ein kann læra eitt ørindi, annar eina rørslu, meðan ein triði venur seg at halda støðuga pulsina.

Tá allar røddir og ljóðførir skulu savnast, verður venjingin eisini ein venjing í toli. Næmingarnir uppliva, at tað er vanligt at gloyma eitt orð, koma ov seint inn ella noyðast at royna av nýggjum. Lærararnir skapa karmar, har mistøk verða brúkt sum partur av læringini, og har gleðin við at menna seg verður sett fram um kravið um fullkomna framførslu.

Ein dagur við rytma og gleði

Ein summartónleikardagur kann byrja friðarliga við upphiting og felagssangi. Næmingarnir finna síni pláss, kanna ljóðførini og minna hvønn annan á, nær teir skulu inn í framførsluna. Tað kann vera gittar, ukulele, trummur, blokkfloyta, klaver ella heimagjørd ljóðfør úr pappíri, træi og øðrum tilfari.

Skráin kann fevna um føroyskar sangir, nýggjari barnatónleik og stuttar framførslur úr ymsum flokkum. Ein blanding av kóri, rytmum, dansi og frásøgn ger løtuna livandi. Hóast øll ikki hava sama leiklut, hevur hvør partur týdning fyri heildina.

Partur av summartónleikinum	Hvat næmingarnir venja	Hvat tað styrkir
Felagssangur	At lurta, syngja í takt og fylgja leiðslu	Samkenslu og tryggleika
Ljóðføri	At halda rytmu og skifta millum einfaldar røðir	Samskipan og treysti
Rørsla og dansur	At fylgja mynstrum og brúka kroppin musikalskt	Kroppstilvitan og gleði
Frásøgn	At tosa greitt og standa framman fyri øðrum	Munnliga framløgu og dirvi
Samanseting av skránni	At síggja egna uppgávu í einari heild	Ábyrgd og felagsskap

Læring, dirvi og ábyrgd

Ein tónleikaframførsla gevur børnunum fleiri møguleikar at vísa førleikar, sum ikki altíð síggjast í vanligari undirvísing. Ein næmingur, ið er varin í flokkinum, kann blóma, tá hann fær eina trummu at spæla ella eina stutta rødd at bera fram. Ein annar kann vísa leiðsluevni við at hjálpa yngri næmingum at finna taktina.

Venjingin gevur eisini greiða kenslu av framgongd. Fyrst kann lagið ljóða ójavnt, men við endurtøkum og góðum stuðli verður tað tryggari. Næmingarnir skilja, at arbeiði, samvinna og miðvís venjing gera mun. Hetta er ein læring, sum røkkur langt út um tónleikastovuna.

Føroysk mentan fær ljóð

Føroyskir sangir og dansar hava ein serligan leiklut í skúlatónleiki. Tá børnini syngja gamlar vísur, læra tey orð, frásagnir og løg, sum knýta tey at okkara mentanararvi. Kvæðing og føroyskur dansur kunnu eisini verða tikin við, um tað hóskar til aldur og førleika hjá næmingunum.

Saman við siðbundnum sangum kann skúlin geva rúm fyri nýggjum hugskotum. Næmingarnir kunnu skriva eitt eyðkent ørindi, gera ein einfaldan rytma ella seta saman ljóð frá gerandisdegnum. Soleiðis verður mentanin ikki bara endurtikin, men eisini tulkað og ment av børnunum sjálvum.

Foreldur og onnur avvarðandi fáa við framførsluni innlit í arbeiðið, sum fer fram í skúlanum. Tey síggja, hvussu børnini stuðla hvørjum øðrum, og hvussu læringin kann fara fram í einum rúmi, har rørsla, rødd og hugflog sleppa at fylla.

Góðar karmar um framførsludagin

Ein væl fyriskipaður dagur ger tað lættari hjá næmingunum at kenna seg tryggar. Tað hjálpir, tá skránin er greið, venjingartíðirnar hóskandi, og allir vita, hvar teir skulu standa ella sita. Lærarar og eldri næmingar kunnu hjálpa við ljóði, útgerð og flutningi millum ymisk innsløg.

• Kom í góðari tíð, so næmingurin fær frið at finna sítt pláss.
• Vel klæði, sum eru løtt at røra seg í og hóskar til veðrið.
• Minnið barnið á, at ein framførsla er eitt felags arbeiði, ikki ein roynd at vera feilfríur.
• Lurtið virðiliga, tá aðrir flokkar syngja ella spæla.
• Fagna øllum íkastum, eisini teimum smáu og stillu.

Tá børnini merkja stuðul frá bæði skúlanum og heiminum, tora tey betur at taka lut. Ein klappa, eitt bros og nøkur jalig orð eftir framførsluna kunnu hava stóran týdning. Tað, sum næmingurin minnist, er ofta ikki bara lagið, men kenslan av at hava verið partur av einum felagsskapi.

Summartónleikurin kann tí verða ein vakur endi á einum virkn­um skúlaári. Hann savnar røddir, ljóð, rørslur og søgur í eina løtu, har øll kunnu hoyra, hvat børnini megna saman. Verið við til at skapa karmarnar um hesa uppliving, stuðlið næmingunum og latið felags tónleikin fylla skúlan við lív og gleði.