At arbeiða við træi gevur børnunum eina serliga kenslu av at skapa nakað, sum kann brúkast í veruleikanum. Eitt vanligt træpetti kann við hugflogi, tolni og góðum samstarvi verða til eina flaggstong, ið stendur sum eitt sjónligt minni um felagsskapin í skúlanum.
Í hesum verkætlanini sameina vit handaligt arbeiði, føroyska mentan og náttúruvitan. Vit tosa um, hví flaggið hevur týdning, hvussu træ veksur, og hvussu ymisk amboð skulu brúkast á tryggan hátt. Samstundis fáa næmingarnir høvi at seta síni egnu spor á arbeiðið.
Á Frískúlanum í Havn verður dentur lagdur á eitt trygt og mennandi umhvørvi, har børn kunnu læra við hondunum, høvdinum og hjartanum. Ein heimagjørd flaggstong passar væl inn í hesa hugsan, tí øll kunnu luttaka á sínum egna stigi.
Úrslitið verður meira enn ein stong úr træi. Tað verður eitt felags verk, sum kann brúkast á hátíðardøgum, skúladøgum og løtum, har vit vilja vísa okkara samleika og gleði. Arbeiðið gevur eisini rúm fyri samrøðum um ábyrgd, virðing og gleðina við at skapa nakað saman.
Fyrsta stigið er at tosa um, hvat ein flaggstong er, og hvussu hon verður brúkt. Næmingarnir kunnu hyggja at ymiskum flaggstongum í nærumhvørvinum og leggja til merkis, hvussu tær eru festar, hvussu høgar tær eru, og hvar flaggið hongur. Teir kunnu tekna sínar egnu hugmyndir og greiða frá, hvat skal vera serligt við okkara stong.
Síðani velja vit eina hóskandi stødd. Ein lítil flaggstong til skúlagarðin er lættari at handfara enn ein stór stong, og hon gevur børnunum møguleika at vera virkin í øllum arbeiðinum. Vit tosa eisini um, at góð verkætlan krevur fyrireiking, og at ein røtt tekning kann spara bæði tíð og tilfar.
Til flaggstongina er gott at velja eitt beint og haldgott træpetti. Grannur, fura ella annað lokalt træ kann brúkast, um tað er turt og uttan stórar rivur. Næmingarnir kunnu kanna yvirflatan, telja kvistarnar og tosa um, hvussu træið hevur vaksið.
Áðrenn vit fara í gongd, merkja vit longdina og hyggja eftir, um endarnir eru javnir. Træið verður síðani pússað við sandpappíri, so eingin flís stingur seg í fingrarnar. Hetta er eitt gott høvi at læra, at arbeiðsgóðska ofta liggur í smáu smálutunum og ikki bara í endaliga útsjóndini.
Fyrst verður flaggstongin pússað væl frá enda til annan. Børnini kunnu arbeiða í smáum bólkum, har ein heldur trænum, ein pússar, og ein annar kann kanna, um yvirflatan er sløtt. Soleiðis læra tey at býta uppgávurnar og hjálpa hvørjum øðrum.
Síðani gera vit eina einfalda festing til flaggið. Tað kann vera ein lítil trissa, snórur og ein sterk skrúva ovast á stongini. Allar boringar og uppgávur, sum krevja nógv vald, verða gjørdar saman við vaksnum. Tað týdningarmesta er, at arbeiðið gongur róligt fyri seg, og at øll fáa eina uppgávu, sum hóskar til aldur og førleika.
Trygd er ein natúrligur partur av verkætlanini. Vit læra, hvussu amboð verða borin, hvar fingrarnir skulu vera, og hví vit altíð arbeiða við frástøðu, tá ið onnur brúka sag ella bori. Verndarbrillur kunnu brúkast, tá ið vit bora, og økið skal vera ruddað, so eingin dettur í træpetti ella snórar.
Samstarvið hevur eisini stóran týdning. Næmingarnir skulu lurta eftir hvørjum øðrum, bíða eftir tørni og siga frá, um teimum tørvar hjálp. Tá ið ein trupulleiki stingur seg upp, royna vit fyrst at lýsa hann og finna eina loysn saman. Hetta styrkir sjálvsálitið og vísir, at eitt gott úrslit ofta verður til gjøgnum felags arbeiði.
Tá ið sjálv flaggstongin er liðug, kunnu næmingarnir arbeiða víðari við útsjóndini. Træið kann viðgerast við umhvørvisvinarligari olju ella máling, sum verjir móti regni og vindi. Ein partur av stongini kann fáa ein einfaldan lit, meðan annar partur verður latin náttúrulegur, so træið framvegis sæst.
Verkætlanin gevur eisini møguleika fyri skriving og frásøgnum. Næmingarnir kunnu skriva eina stutta lýsing av arbeiðinum, tekna eina arbeiðsdagbók ella greiða frá, hvussu teirra bólkur loysti eina avbjóðing. Soleiðis verður handverkið knýtt saman við máli, myndlist og náttúru- og tøknilæru.
Ein flaggstong fær serligan týdning, tá ið hon verður tikin í nýtslu. Ein felags løta kann verða hildin, har næmingarnir greiða frá, hvussu stongin varð gjørd, og hví teir valdu júst hesa loysnina. Síðani kann Merkið verða vundið upp, meðan øll syngja ein føroyskan sang.
Í hesum sambandi kunnu vit arbeiða við føroyskum siðum, flaggsøguni og týdninginum av at vísa okkara mentan virðing. Kanska verður eisini dansaður føroyskur dansur, ella næmingarnir lesa yrkingar, sum teir sjálvir hava skrivað. Flaggstongin verður tá ein partur av gerandisdegnum og samstundis eitt savningarstað fyri felagsskapin.
Ein einfald og greið arbeiðsgongd ger tað lættari hjá øllum at vera við. Áðrenn verkætlanin byrjar, er skilagott at kanna træið, telja amboðini og avtala, hvør ger hvat. Tá ið arbeiðið er liðugt, verður alt tilfarið ruddað burtur, og flaggstongin kann eftirkannast, áðrenn hon verður sett upp.
Fyri at fáa eina sterka, vakra og trygga flaggstong kunnu vit hava hesi ráð í huga:
Nú er klárt at taka næsta stig: finna eitt gott træpetti, savna næmingarnar og byrja við tekningini. Við felags arbeiði, føroyskum sangi og góðum hugi kann skúlin skapa eina flaggstong, sum stendur sum tekin um læring, ábyrgd og gleði.