Í skúlanum er stórur áhugi fyri verkætlanum, har hugflog, hondarbeiði og føroysk mentan møtast. Tá ið børnini gera sínar egnu føroyskar pappírsdukkur, fáa tey møguleika at skapa persónar, klæðir og søgur, sum hava røtur í gerandisdegnum og søguni kring okkum.
Arbeiðið byrjar við einum einfaldum pappírsarki, men mennist skjótt til eina fjølbroytta skapandi tilgongd. Børnini tekna, klippa, lita, falda og royna ymiskar loysnir. Eitt skálkabros, ein húgva ella eitt serligt mynstur kann geva dukkunum heilt ymiskan samleika.
Verkætlanin gevur eisini rúm fyri samrøðum um føroyskan klædnasnið, siðir og tær søgur, sum vit bera víðari. Børnini kunnu arbeiða við tjóðbúna, gerandisklæðum, arbeiðsklæðum ella hugflogsklæðum, sum eru sett saman við íblástri úr oyggjunum.
Í einum tryggum og fjølbroyttum læringsumhvørvi verður pláss fyri bæði tí nágreiniliga og tí fría. Summi børn arbeiða leingi við smálutum, meðan onnur leggja dent á litir og søguna aftan fyri dukku sína. Øll úrslit hava virði, tí tey vísa ymiskar tankar og ymiskar mátar at skapa upp á.
Fyrst tosa vit um, hvussu ein pappírsdukka kann síggja út. Skal hon vera eitt barn úr bygdini, ein dansari á palli, ein útróðrarmaður ella ein persónur úr einari gomlari føroyskari søgu? Við at lurta eftir hugskotunum hjá hvørjum øðrum fáa børnini íblástur og síggja, hvussu nógv ymiskar frásagnir kunnu rúmast í somu verkætlan.
Síðani verður kroppurin teknaður á kraftigan pappír. Tað er hent at byrja við einari einfaldari skapilón, men børnini kunnu laga hana, so dukkan fær serlig eyðkenni. Hár, andlit, hendur og skógvar verða gjørd við blýanti, tusj ella smáum pappírsstykkjum.
Klæðini verða gjørd sum leysir lutir, ið kunnu takast av og setast á aftur. Soleiðis verður dukkan livandi í spælinum, og børnini kunnu skifta millum húgvu, troyggju, vest, skjúrt og onnur plag. Smáir flippar á síðunum gera tað lættari at festa klæðini uttan lím.
Tá ið dukkan er klipt út, fara børnini at arbeiða við litum, mynstrum og smálutum. Her kunnu tey kanna, hvussu ymiskir litir virka saman, og hvussu eitt mynstur kann geva klæðunum føroyskan dám. Rútmur úr binding, broderingi og veving kunnu nýtast sum íblástur, uttan at úrslitið nýtist at vera ein beinleiðis eftirgerð.
Lærarin kann vísa, hvussu ein arbeiðir trygt við saksinum, hvussu pappír kann styrkjast, og hvussu lím verður brúkt hóvliga. Samstundis verður dentur lagdur á, at børnini sjálvi taka avgerðir. Tað týdningarmesta er ikki, at allar dukkur verða eins, men at hvør dukka fær eina greiða rødd.
Tá fleiri børn arbeiða saman, kunnu tey gera eitt heilt dukkuumhvørvi. Ein kann skapa hús, annað ein bát, triði eitt fjallalandslag og fjórða eitt tún til dans. Smáar frásagnir vaksa fram, og pappírsarbeiðið verður samstundis ein venjing í at greiða frá, lurta og byggja víðari á hugskot hjá øðrum.
Pappírsdukkurnar geva børnunum eina ítøkiliga leið inn í fleiri lærugreinir. Í føroyskum máli kunnu tey skriva navn og lýsing av persóninum, í søgu kunnu tey kanna klædnasiðir, og í støddfrøði kunnu tey arbeiða við formum, samanseting og støddum. Handaverkið bindur læringina saman á ein natúrligan hátt.
| Arbeiðsøki | Tað børnini venja | Dømi úr verkætlanini |
|---|---|---|
| List og handverk | Tekning, klipping og litaval | Andlit, klæðir og mynstur |
| Føroyskt mál | Orð, frásøgn og persónslýsing | Navn og søga hjá dukkunum |
| Mentan og søga | Kunnleiki um siðir og klædnasiðir | Tjóðbúni og gerandisklæðir |
| Samstarv | Samskifti og felags avgerðir | Eitt felags dukkuumhvørvi |
| Rúm og formur | Stødd, skap og samanseting | Hús, bátur og landslag |
Eisini verður fínmotorikkurin mentur, tá ið børnini halda á saksinum, falda pappír og seta smáar lutir á røtt pláss. Tey venja seg við at arbeiða við tolni og at broyta ætlanina, um eitt snið ikki riggar fyrstu ferð.
Ein dukka kann eisini fáa ljóð og rørslu. Børnini kunnu finna upp á eina stutta vísu, ein dans ella eina samrøðu millum persónarnar. Á tann hátt verður verkætlanin knýtt at skúlalívinum, har tónleikur og framførsla kunnu geva teimum skapandi arbeiðunum enn meira lív.
Tá ið ein pappírsdukka fær eina søgu, verður hon meira enn ein lutur. Børnini kunnu siga, hvar persónurin býr, hvat hann dámar, og hvørji fólk hann hittir. Tey kunnu eisini skriva eina lítla frásøgn saman og velja, hvør skal lesa hana upp, meðan dukkur og bakgrundir verða vístar.
Føroyskur sangur hóskar væl til slíka verkætlan. Ein einfaldur felagssangur kann seta dám á arbeiðsstundina, og børnini kunnu leita sær íblástur í skúlans sangum og sálmum. Tá røddir, rørslur og pappírsmyndir verða sameindar, verður mentanin upplivað við bæði hondum, eygum og oyrum.
Soleiðis skapa vit saman:
Í einari felags framsýning kunnu dukkur verða hongdar upp, settar í smáar pappírsbygningar ella brúktar í einari stuttari framførslu. Foreldur og onnur børn fáa tá høvi at síggja, hvussu nógv arbeiði og hugflog liggja aftan fyri hvørja lítla mynd.
Soleiðis fáa børnini rødd í verkætlanini:
Í einari slíkari verkstovu er eingin røtt uppskrift, sum øll skulu fylgja. Summi børn vilja hava nógvar smálutir, meðan onnur arbeiða við stórum og einfaldum formum. Tað er uppgávan hjá teimum vaksnu at skapa karmar, har bæði arbeiðshættirnir kunnu trívast.
Ein góður arbeiðsplássur hevur pappír í ymiskum litum, saksar, blýantar, tusjir, lím og møguliga ull, tráð og endurnýtslutilfar. Tað er eisini hent at hava myndir av føroyskum klæðum og náttúru, so børnini kunnu kanna smálutir og finna sín egna íblástur.
Verkætlanin kann enda við einari lítlari framsýning ella framførslu í skúlanum. Á heimasíðuni hjá Frískúlanum í Havn ber til at fylgja við í skúlalívinum og teimum virksemi, sum savna børnini um læring, mentan og felagsskap.
Lat børnini byrja við einum pappírsarki og einum hugskoti. Hjálp teimum at finna litir, orð og rørslur til sínar persónar, og gev teimum høvi at vísa úrslitið fram. Soleiðis gerast føroysku pappírsdukkurnar ein felags skapandi ferð, har hondarbeiði, søga, sangur og gleði í læringini hoyra saman.