Í Frískúlanum í Havn verður læring knýtt at veruligum upplivingum. Tá næmingar arbeiða við føroyskum mati, søgu og handverki, fáa teir møguleika at brúka hendur, mál og hugsan í somu løtu. At læra at gera føroyskan fløtt og tosk er tí meira enn ein matløta. Tað er ein ferð inn í føroyska mentan. Bonus Voor High Rollers.
Í arbeiðinum hitta børnini rávørur, amboð og arbeiðshættir, sum hava verið ein natúrligur partur av lívinum við sjógvin. Tey læra at lurta, bíða, hjálpa hvørjum øðrum og taka ábyrgd av einum felags úrsliti. Soleiðis verður skúlastovan eitt trygt verkstað, har forvitni og gleði kunnu vaksa.
Verkætlanin hóskar væl til skúlan, tí hon sameinir náttúru, heimstað, matgerð og felagsskap. Hvør næmingur kann luttaka á sínum egna støði, og samrøðan kring arbeiðið hevur eins stóran týdning sum sjálv uppskriftin.
Fyrsta stigið er at tosa um, hvar maturin kemur frá. Tosk knýtir okkum at havinum, fiskivinnu og teimum mongu familjusøgum, sum eru tengdar at útróðri. Næmingarnir kunnu kanna, hvussu fiskur verður veiddur, hagreiddur og goymdur, og hví toskur hevur havt so stóran týdning í Føroyum.
Orðið fløtt gevur eisini høvi til at arbeiða við føroyskum matmentanum og teimum ymisku tulkingunum av siðum millum bygdir og familjur. Lærarin kann leggja dent á, at gamlar uppskriftir ofta eru einfaldar, men at tær byggja á góða nýtslu av rávørum. Børnini læra, at virðing fyri matinum byrjar við at vita, hvaðani hann kemur.
Tá arbeiðið byrjar, verða næmingarnir býttir í smærri bólkar. Ein bólkur kann vaska og fyrireika rávørurnar, ein annar máta upp, og ein triði bólkur leggja til rættis borð og amboð. Uppgávurnar kunnu skiftast, so øll sleppa at royna ymiskar leiklutir.
Í hesum arbeiðinum eru reinføri og trygd týðandi. Børnini læra at vaska hendur, halda arbeiðsplássið ruddað og brúka amboð við varsemi. Tað gevur teimum sjálvsálit, samstundis sum tey skilja, at góð matgerð krevur umsorgan og neyvleika. Áhugaðir næmingar kunnu eisini síggja, hvussu skúlin leggur dent á felagsskap í samlaðum morgunsangi, har øll byrja dagin saman.
Ein verkætlan um fløtt og tosk kann fevna um fleiri lærugreinir. Í føroyskum máli arbeiða næmingarnir við orðum, frásøgnum og munnligari framløgu. Í støddfrøði rokna tey nøgdir, býta skamtir og samanbera mát. Í náttúru og tøkni kanna tey, hvussu hiti broytir mat, og hví ymisk rávøra krevur ymiskan arbeiðshátt.
| Øki | Dømi um arbeiði | Tað, næmingurin venur |
|---|---|---|
| Matur og mentan | Toska um siðir og gamlar uppskriftir | At lurta, greiða frá og vísa virðing |
| Støddfrøði | Máta rávørur og býta í partar | At rokna og arbeiða neyvt |
| Náttúra | Kanna fisk, sjógv og varðveiting | At eygleiða og seta spurningar |
| Felagsskapur | Gera máltíð í bólki | At samstarva og taka ábyrgd |
| Mál og framløga | Greiða frá arbeiðsgongdini | At seta orð á upplivingar |
Matgerð gevur børnunum eina serliga sansauppliving. Tey síggja litir, kenna luktin av rávørunum, hoyra ljóðini frá arbeiðinum og smakka, hvussu broytingar í tilgerð ávirka úrslitið. Lærarin kann biðja næmingarnar lýsa munin millum rátt og tilgjørt, mjúkt og fast, salt og milt.
Eftir máltíðina kunnu tey tekna arbeiðsgongdina ella gera eina lítla frásøgn um, hvussu fløtturin og toskurin vórðu gjørd. Onkur næmingur vil kanska skriva eina uppskrift, meðan ein annar heldur meira av at siga frá munnliga. Ymiskir førleikar verða soleiðis tiknir í álvara, og øll fáa eina natúrliga rødd í verkætlanini.
Ein góður karmur ger tað lættari hjá næmingunum at tora at royna. Í Frískúlanum verður dentur lagdur á eitt virðiligt og umsorganarfullt umhvørvi, har børnini kunnu gera mistøk uttan at verða hildin fyri gjøldur. Um salt kemur ov nógv í, ella ein uppgáva tekur longri tíð enn væntað, verður tað partur av læringini.
Felags arbeiðið styrkir eisini sosialu bondini. Næmingarnir mugu býta amboð, bíða eftir hvørjum øðrum og finna loysnir, tá arbeiðið ikki gongur sum ætlað. Teir læra, at eitt gott úrslit ikki bara kemur frá einum dugnaligum einstaklingi, men frá einum bólki, har øll hjálpa til.
Mentan verður ofta best skilt, tá hon verður gjørd. Tá børnini arbeiða við føroyskum mati, fáa tey samband við ommur, abbar og onnur, sum hava matgerðina í hondunum. Tey kunnu taka søgur við heimanífrá, spyrja eftir gomlum arbeiðsháttum og samanbera ymiskar siðir.
Sama hugsan sæst í øðrum virksemi í skúlanum, so sum føroyskum kvøðum, dansi, bókadøgum og framførslum. Skúlin kann eisini knýta matverkætlanina at einum felags tiltaki, har familjur fáa høvi at síggja úrslitið. Áhugin fyri mentanini verður tá borin víðari gjøgnum bæði orð, rørslu, tónleik og smakk.
Tá máltíðin er liðug, er gott at seta orð á, hvat næmingarnir hava lært. Teir kunnu tosa um, hvat gekk væl, hvat var torført, og hvussu arbeiðið kundi verið skipað næstu ferð. Slík endurskoðan ger upplivingina greiðari og hjálpir teimum at síggja sambandið millum roynd, mistøk og framgongd.
Lærarin kann savna myndir, uppskriftir og frásagnir í eina felags mappu ella í skúlamiðlarnar. Hetta verður eitt minnið um ein dag, har føroyskur matur, náttúra og felagsskapur komu saman. Í eini tíð, har nógv børn síggja mat sum eina lidna vøru í handlinum, er tað virðismikið at uppliva alla leiðina frá rávøru til borð.
Næmingarnir taka ymiskar upplivingar við sær úr verkætlanini:
Í felags máltíðini fáa tey eisini venjing í at:
At gera føroyskan fløtt og tosk gevur næmingunum eina ítøkiliga og hugnaliga leið inn í læringina. Frískúlin í Havn kann við slíkum virksemi skapa brúgv millum skúlastovu, heim og føroyska samfelagið. Setið tykkum í samband við skúlan fyri at frætta meira um læringsumhvørvið, virksemið og møguleikarnar fyri at gerast partur av felagsskapinum.