Hví vit fegin taka ímóti tíðindum og vitjanum
Á Frískúlanum í Havn eru tíðindi og vitjanir ein natúrligur partur av gerandisdegnum. Tey geva næmingunum møguleika at hitta fólk, hoyra nýggjar søgur og síggja, hvussu tað, tey læra í skúlastovuni, livir uttan fyri skúlagarðin. Tá ið hurðin verður latin upp fyri umheiminum, verður læringin bæði ítøkiligari og meira meiningsfull.
Skúlin er eitt trygt og fjølbroytt stað, har børnini sleppa at vera forvitin, skapandi og virkin. Vit leggja dent á virðing, umsorgan og gleði í læringini, og tí hava vitjanir og frásagnir ein serligan leiklut. Tær byggja brýr millum skúlan, familjurnar, lokalsamfelagið og føroyska mentan.
Tíðindi frá skúlanum geva eisini innlit í alt tað, sum fer fram í okkara felagsskapi. Har kunnu foreldur, børn og onnur áhugað fylgja við í virkseminum, síggja myndir og lesa um upplivingar, sum annars bert høvdu verið partur av einum einstøkum skúladegi.
Eitt opið hús við rúmi fyri øllum
At taka ímóti gestum krevur fyrireiking, men tað gevur eisini børnunum eina góða kenslu av ábyrgd. Tey eru við til at taka ímóti, greiða frá sínum arbeiði og vísa gestunum, hvussu ein vanligur dagur á Frískúlanum kann síggja út. Hetta styrkir sjálvsálitið og lærir tey at samskifta við fólk í ymiskum aldri.
Ein vitjan kann vera lítil og einfald, men kortini hava stóra ávirkan. Eitt prát við eitt listafólk, ein søga frá einum handverkara ella ein felags løta við yngri børnum kann seta nýggjar tankar í gongd. Tað, sum børnini hoyra og uppliva, verður ofta tikið við aftur í spælið, tekningina, sangin ella samrøðuna í skúlastovuni.
Okkara næmingar fáa samstundis høvi at síggja, at kunnleiki ikki bert býr í bókum. Hann finst eisini í royndum, hugflogi, arbeiði og lívinum hjá øðrum menniskjum.
Fólk uttanífrá geva nýggjar vinklar
Tá ið ein serkønur gestur kemur í skúlan, fáa børnini møguleika at hitta eitt menniskja, sum arbeiðir við øðrum enn teimum vanliga. List, tónleikur og handverk kunnu verða byrjanin til spurningar um, hvussu ein hugskot verður til, hvussu ein venur seg, og hví tað hevur týdning at royna seg fram.
Ein góð vitjan er ikki bara undirhald. Hon gevur næmingunum eitt nýtt sjónarhorn og kann knýta seg beinleiðis at lærugreinum og verkætlanum. Í sambandi við eina vitjan av listafólki kunnu børnini til dømis arbeiða víðari við litum, formum, søgum og egnum skapandi hugskotum.
Tá ið vit lata rúm fyri slíkum møtum, læra børnini eisini, at tað finnast nógvar leiðir at arbeiða og liva. Tað kann geva teimum dirvi at fylgja sínum egna áhuga og at virða ymiskar førleikar hjá øðrum.
Smáar hendingar, stórur felagsskapur
Vitjanir knýta fólk saman. Tá ið barnagarðsbørn koma inn um dyrnar, fáa tey eina fyrstu mynd av skúlanum, meðan okkara næmingar sleppa at taka sær av teimum og vísa teimum runt. Ein slík løta kann vera bæði spent og hugnalig, og hon gevur teimum eldru børnunum høvi at vísa umsorgan og ábyrgd.
Vit hava sæð, hvussu nógv ein slík uppliving kann merkja, tá ið barnagarðsbørnini komu á vitjan. Samrøður, spæl og felags virksemi gera tað lættari at finna felags grund, hóast børnini eru á ymiskum aldri. Hetta er ein natúrligur máti at skapa samband millum stovnar og familjur í nærumhvørvinum.
Felagsskapurin verður eisini styrktur, tá ið vit savnast um siðir og mentan. Føroysk kvøðing, dansur, siðbundið handverk, bókadagar og framførslur geva okkum nakað felags at arbeiða við. Tær løturnar skapa minnir, sum røkka longur enn sjálva skúlaundirvísingina.
Tíðindi geva innlit í lívið á skúlanum
Tíðindafrásagnirnar á heimasíðuni eru ein livandi mynd av skúlanum. Tær vísa, at læring kann fara fram í náttúruni, í samrøðuni, á verkstaðnum og á pallinum. Hetta gevur foreldrum og øðrum lesarum betri fatan av okkara námsfrøðiliga arbeiði og teimum virðum, sum bera gerandisdagin.
Tíðindini kunnu eisini brúkast sum samrøðuevni heima. Tá ið børnini síggja eina mynd ella lesa um eina hending, kunnu tey greiða frá, hvat tey upplivdu, hvat teimum dámdi, og hvat tey lærdu. Soleiðis verður sambandið millum heim og skúla styrkt.
| Hending ella vitjan | Hvat børnini fáa burturúr |
|---|---|
| Listafólk í skúlanum | Skapandi íblástur og nýggj sjónarhorn |
| Barnagarðsbørn á vitjan | Ábyrgd, umsorgan og felagsskapur |
| Útferð í náttúruna | Kanningarhugur og náttúruvitan |
| Bókadagur ella framførsla | Frásøgn, samstarv og dirvi |
Náttúran sum lærustova
Náttúran kring okkum er ein rík kelda til spurningar og uppdagingar. Tá ið næmingarnir fara út at eygleiða, lurta og skráseta, læra teir at arbeiða nágreiniliga og at leggja merki til smálutir. Fuglar, plantur, veður og landslag kunnu verða inngangur til bæði náttúrufrøði, mállæru, myndlist og skrivligar frásagnir.
Ein verkætlan, har vit granska føroyskt fuglalív, kann til dømis byrja við einum einfaldum spurningi: Hvørjir fuglar síggjast nær skúlanum? Síðani kunnu børnini savna eygleiðingar, tekna, lesa og samanbera. Soleiðis verður læringin ein felags kanningarferð, har øll kunnu luttaka á sínum egna støði.
Slíkar upplivingar minna okkum á, at virðingin fyri náttúruni verður ment gjøgnum beinleiðis samband. Tá ið børnini kenna staðið, djórini og umhvørvið, gerast tey eisini meira tilvitað um at taka sær av tí.
Ver við í felagsskapinum
Vit taka fegin ímóti tíðindum og vitjanum, tí tær geva skúlanum lív og vísa, hvussu nógv ymisk fólk og evni kunnu hava at bjóða. Ein gestur kann kveikja eitt nýtt hugskot, og ein lítil hending kann vaksa til eina verkætlan, sum næmingarnir minnast leingi.
Sambandið við umheimin er ein partur av okkara uppgávu sum frískúli. Vit vilja skapa eitt trygt stað, har børnini bæði læra at standa á egnum beinum og at vera partur av einum størri felagsskapi. Tí eru hesar møguleikarnir serliga virðismiklir:
- At hitta fólk við ymiskum førleikum og lívsroyndum.
- At síggja, hvussu læring kann fara fram í verki.
- At arbeiða skapandi saman við øðrum.
- At knýta heim, skúla og lokalsamfelag tættari saman.
- At lata børnini uppliva gleði, forvitni og ábyrgd.
Fylg við í tíðindunum frá Frískúlanum í Havn og kom við í tað, sum hendir. Vitjanir, verkætlanir og mentanarligar løtur eru øll boð um, at skúlin er eitt opið og livandi stað. Her fáa børnini rúm at læra, skapa og vaksa saman.
