Frískúlin í Havn hevur sína egna bænadag við stilli og bøn, har pedagogiskar og trúgvarrar samtalur sameinast. Dagurinn gevur børn, lærarum og øðrum skúlaumsøkjum røktan tými at kanna trú, etik og samfeltsskapur í einum tryggum, virksomum og respektum umhvervi.
Hesin dagur er ikki ein sjerstøðug fríggjadagur. Hann er ein partur av skúlans dagliga lívi, sum heldur reinar, samvæni og gleði. Týðnið liggur í, at øll, ið koma á skúla, fáa røktan tými til at hesa tankar um bøn, støða og hvat virkar í einum føroyskum skúlaumhvervi.
| Tátt | Vanligur skúladagur | Bænadagur |
|---|---|---|
| Høg enda | Fróðskapur, lærdómur og dagligt samskipt | Stilli, bøn og merkingar um trú |
| Tíð | Týðni fylgt av trivsi og føroyskum málum | Kort, merkt stilli og samtalur |
| Viðvirkandi | Hvør dagur hevur sína gong | Føroysk bønn, songur og áhugan |
| Føroyskt innhald | Orð, greining og lærsøga | Orðið, hjábering, tíð og mentan |
Í einum vanligum skúladegi er tíðin fylgt av trivsi, fróðskaparliga nýggju og samskapti. Í bænadeginum leggja vit meiri dent á tankar um mál, merking og hjábering. Vit fáa eisini hvíld, ið hevur føroyskt navn á teygni.
Bønin førir innan fyri samtaluna um ein trúarbeiði, ið er opið fyri tíð og støðu. Hon skal ikki vera ein tung formúl, men ein stund, har fólk megu leggja orð á innar sannan og onnur. Henda dagur kan eisini bjóða til spæli, skriving, song og dialekt.
Tá ið stillið, samtalurnar og bønin fara saman, fær dagurin djúpari týðni. Hann styrkir einhug, gevur orði tíð og minnir lærarar um, at trivsi ofta liggur í góðum sambandi, ikki í sterkari rættummum.
Trúarbeiðið skal røkkja øll og vera føroyskt í orði og innihaldi. Tá ið fólk biðja saman, fáa tey eitt føroysktan orðapul, ið vit eisini kenna. Tíðin kann eisini bjóða til einar stórar bønn. Føroysk orð, ið verða brúkt í bønnini, kunna eisini verða lærd í læruskapuni og síðan nýtt í skúlaframhaldinum.
Í Frískúlin skal ein nýggjur lærari byrjar í morgin, og tann dagur ber við nýggj lærsøgu, fróðskap og føroyskt mál. Nýggir lærarar kunna leggja nýggjar tøgnir í skúla, sum hjálpa børn at finna orð fyri hetta, ið tey vinna við.
Ein bøn skal vera opin fyri tey, ið ikki trú at allir koma úr sama trúarbeiði. Tíðin kann brúka føroysk orð, góðan dag, áminning, vatn, fjøl, hesin og náttúra. Henda fjølbroyska hædd gørir øllum lættari at vera við, uttan at tann einstaki máta ber fyrir øðrum.
Stillið skal vera sjýniligt, ikki bara úrskoðað. Ein kort boðsending kan fara úr boði upp í øllum friðar. Boðið skal vera lítið og greitt, so hvør føroyskur lærarari kann gera tað á sama hátt. Tá ið boðsendingin er komin, skal eingin toga fyri at svara, heldur geva málinum røktan tými.
Lærsøga og málfrøði styrkja sambandin millum upplýsing og skilning. Í fréttini um nýggjur málfrøðingur í læruskapuni lærir eisini um tann túrk, sum føroysk orð og ørfrøði gera í dag. At brúka málfrøði í stillið kann leggja út fyri, hvat orðin gera í samhengi við føroysktan dagligan mál.
Tá ið fólk tosa føroyskt, leggja tey merki til hvør orðin bera. Ein føroysk bønn kan eisini snyggja einstak fólk til at lesa føroyskt, skriva eina bønn ella í føroyskt úr høvi teirra sjálv.
Føroysk mentan er ikki eitt tiltak, ið ein dagur tekur fram. Hon er liv í skúlaumhvervinum, har føroyskar søgur, dans, handverk og songaframhald binda skúlan við tær høg. Á bænadeginum kunna børn læra eina føroyska bønn, søga ella saman um ein føroyskt kvøldsøg, sum speglar teyra trivsi og fantasiu.
Á Frískúlin er eisini lið um húsdýr, og í fríggja um húsdýr leggja børn merki til føroyskt náttúru og samstarv. Henda slíðin vígar eyga fyri dýr og fólk, ið nýta sama umhvervi, og støðar um skápa samvæni millan lærdóm og dagligt lív.
Bókadagur, skólasýnir og framhald úr føroyskum tíð eru eisini góðar møguleikar. Tá ið børn lesa saman um ein føroyskt skáld, føroyskan bonda ella føroyska landsøgu, koma orð, hædd og málminni inn í samtaluna. Dagurinn kann so vera bæði andspænis fyri ein dag við stilli og eitt løkt samstarv, sum styrkir skúlaheimilið.
Ein góð bænadagur hevur eitt greitt form, men nógv lærdómar um innhaldinu. Eftir ein føroyska bønn, eini støðu og nøkurum minningum um daginn, fær børn eina gong móti børr. Teirra orð og verk í morgin gera nýggja dag skapandi og føroyskan.
Í fríggjuni skal føroyskt mál og føroyskar orð liggja fram, so skúlin sýnir, at føroyskt mál er eitt virksemið, ið dagurin styrkir.
Frískúlin í Havn býðar børn, foreldrum, lærarum og skúlaumsøkjum at fylgja sínum egna bænadag við stilli og bøn. Vit møta øll, ið ønskja at gera dagpartin part av einari sterkari skúlakultur, sum byggjer á umhugsni, føroyskum málum og samskapti.
Dagpartin og føroysktu løgta, samtalurnar og bønin verða kunngjørd í skúlaheiminum, so øll, ið vilja fylgja, kunna koma undirbúdd. Vit mangla øðrum at fylgja daginum og leggja seg til samtalunum um skúla, trú og trivsi.