Tá vit fara oman í fjøruna, fáa vit eina serliga lærustund uttan fyri skúlastovuna. Har eru vindur, aldur, klettar og eitt ríkt fuglalív, sum broytist frá degi til dags. Sjófuglarnir geva børnunum høvi at eygleiða náttúruna, lurta eftir ljóðunum og seta orð á tað, tey síggja.
Ein túrur við strondina kann verða bæði náttúruvísindi, málmenning, myndlist og felagsskapur. Við friðarligum eygleiðingum læra børnini at ansa eftir livandi verum og taka ábyrgd av umhvørvinum. Tað passar væl við ein skúla, har tryggleiki, forvitni og gleðin við at læra ganga hond í hond.
Fyrsta stigið er at steðga á og hyggja ordiliga. Børnini kunnu leita eftir fuglum á sjónum, á klettunum og í luftini. Summir sita stillir og hvíla, meðan aðrir stoyta seg niður eftir føði. Eisini er áhugavert at eygleiða, hvussu fuglarnir brúka veingirnar í mótvindi, hvussu teir flóta á aldunum, og hvussu teir samskifta við ljóði og rørslum.
Lærarin kann hjálpa børnunum at skilja ímillum tað, vit vita, og tað, vit gita. Vit kunnu siga, at ein fuglur líkist einum lunda, men bíða við at staðfesta eyðkennini, til vit hava kannað litir, nevið, stødd og flogi. Á tann hátt verður eygleiðingin ein natúrlig venjing í at lýsa, samanbera og grundgeva.
Ein slíkur túrur kann eisini knýtast at virkseminum í nýggja skipið, har útivera, rørslur og felags upplivingar fáa gott pláss. Tá børnini koma aftur í skúlan, kunnu tey tekna, skriva stuttar frágreiðingar ella vísa við kroppinum, hvussu fuglarnir flúgva.
Við strondina er nógv at arbeiða við. Vit kunnu kanna, hvussu aldan flytur smágrót og tara, og hvussu sjógvurin broytir lit eftir veðri og ljósi. Børnini kunnu savna orð um landslagið: fjara, flóð, sker, drangur, klettur, tara og brim. Hetta styrkir málið og gevur teimum eitt fjølbroytt orðfeingi, sum tekur støði í teirra egnu upplivingum.
Sjófuglar geva eisini høvi at tosa um føðiketuna. Hvat eta teir? Hvar finna teir føði? Hví hava summir fuglar lang og hvass nebb, meðan aðrir hava breiðari nebb? Samrøðan kann leiða víðari til evni sum fiskur, smádýr, plantur og reinleiki í havinum. Tað er týdningarmikið at undirstrika, at vit hyggja við virðing og ikki órógva fuglar, reiður ella ungar.
Í Føroyum kenna nógv børn lundan, súluna, ritu, lomvigan og aðrar fuglar við sjóvarmálan. Vit kunnu tó eisini læra, at ikki allir fuglar síggjast alt árið á sama stað. Ár, árstíð, veður og føði hava nógv at siga.
| Sjófuglur | Eyðkenni, sum børn kunnu hyggja eftir | Gott evni at tosa um |
|---|---|---|
| Lundi | Litað nebb, stuttir veingir og bein | Reiður, føði og ferðing |
| Súla | Stórur fuglur, langir veingir og skjót dykking | Flúgving og veiða |
| Rita | Ljósur kroppur og gráligir veingir | Flokkur og ljóð |
| Lomvigi | Mørk ryggur og ljósur búkur | Klettar og reiður |
Ein myndakanning kann byrja við spurninginum: Hvat síggja vit? Børnini kunnu gera eina felags skráseting á einum pappíri ella á talvuni. Tey kunnu telja, hvussu nógvir fuglar eru á einum ávísum staði, tekna rørslur teirra og seta orð á tað, sum broytist, tá ein bátur, hundur ella stór alda kemur framvið.
Tað er ikki neyðugt, at øll børnini arbeiða á sama hátt. Summi vilja tekna, onnur vilja skriva, telja ella fortelja. Ein lítil bólkur kann gera ljóðupptøkur av fuglasangi og brimi, meðan ein annar bólkur kann gera eitt einfalt kort yvir leiðina frá skúlanum niður í fjøruna. Soleiðis verða ymiskir førleikar ein partur av somu felags verkætlan.
Aftaná kann flokkurin skapa eina framsýning við myndum, orðum og smáum lutum, sum eru funnir á einari varligari gongu. Tað er týdningarmikið ikki at taka livandi plantur, reiðurevni ella lutir, sum hoyra djórunum til. Við at arbeiða skapandi fáa børnini møguleika at festa upplivingina í minni og deila hana við familjum og øðrum flokkum.
Ein góður túrur byrjar við greiðum avtalum. Børnini skulu vita, hvar tey kunnu ganga, nær tey skulu steðga, og hvussu tey skulu fara um hálka, brattlendi og sjógv. Ein vaksin hevur ábyrgd av at meta um veðrið, meðan børnini kunnu vera við til at finna fram til trygdareglurnar. Tað gevur teimum eina kenslu av ábyrgd og felagsskapi.
Klæðini hava eisini týdning. Heit undirklæði, regnklæði, góðir skógvar og húgva gera tað lættari at vera úti, sjálvt tá vindurin er frískur. Áðrenn farið verður, er skilagott at hava eina einfalda ætlan um stað, tíð og heimferð. Smáar steðgir við heitum drykki ella einum práti kunnu gera upplivingina hugnaliga fyri øll.
Á heimasíðu Frískúlans kunnu familjur og áhugað lesa meira um skúlan, virksemið og tann námsliga hugburðin. Náttúruferðir sum henda kunnu verða ein natúrligur partur av einum umhvørvi, har børnini kenna seg sædd, hoyrd og eggjað til at kanna heimin.
Tá flokkurin hevur verið við strondina, ber til at halda evnið livandi í fleiri dagar. Børnini kunnu gera ein felags fuglabók, læra eitt føroyskt kvæði um hav og ferðing, ella brúka kroppin og røddina til at framføra eina stutta søgu um ein fugl, ið leitar eftir heimstaði sínum. Eisini kann arbeiðið knýtast at føroyskum handverki, til dømis við at evna fuglar úr ull, pappíri ella leiri.
Eitt skapandi arbeiði kann enda við einari lítlari framsýning í skúlanum. Foreldur kunnu síggja tekningar, hoyra upptøkur og lesa setningar, sum børnini sjálv hava skrivað. Ein egnan kalendara við barnatekningum kann eisini geva fuglaevninum eitt heilt serligt lív gjøgnum árið.
Nøkur einfald hugskot til arbeiðið eru:
At hyggja at sjófuglum er ein einfald, men rík leið til at skapa samband millum børn, náttúru og lokalsamfelag. Við tíð, tolni og virðing læra børnini, at fjøran er eitt livandi rúm, sum vit øll hava ábyrgd av. Takið næstu útferðina í smáum stigum, latið børnini stýra eygleiðingunum, og latið upplivingarnar vaksa víðari inn í skúlastovuna.